18-12-08

Hoofdstuk 2 Deel 3

Waar waren we gebleven. Na een dag of tien aan de dermestril PUINHOOP in mijn hoofd, een emotionele orkaan die raasde. Maar na 14 dagen werd het weer rustig, storm was gaan liggen. Het bootje van verlangen voer weer uit zoals vroeger, maar de zee was rustiger, en voor het eerst voelde het alsof de wind, al was het nog maar een zacht briesje, men bootje langzaam de juiste kant deed uitdobberen. Ik denk dat ik me voor het eerst in harmonie voelde met mijn bootje en de kant die het uitging. Opeens zag ik de mogelijkheden, een beetje toekomst, sinds mijn 12de was er geen mooie kant aan t leven meer geweest, en poef daar zag ik een glimps ervan. :-) De derde week had ik een afspraak met de psychiater, beetje hetzelfde verhaal gedaan, misschien iets minder cryptisch, in elk geval 't resultaat was, ik mocht van de anti depressiva af, nog even afbouwen met een halfje per dag een week of 2, en dan mocht ik stoppen. Ik hoefde zelfs niet meer terug, moest er iets zijn bel je maar, dan zet ik je wel ergens ertussen. Toen ik terug in de auto zat had ik zoiets van 'amai Loes, dat gaat goed he :-)', ben ik toen ook maar meteen gaan vieren met een 'beetje' te gaan shoppen onderweg naar huis :-)

20:38 Gepost door Lucy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.