30-10-08

Mijn Verhaal: Hoofdstuk 1

Allee ik zal maar eens beginnen met mijn verhaal zeker.
Dus acht jaar na de eerste diagnose dan toch begrepen dat het van moeten was. 8 Jaar strijd gevoerd om te proberen als een normaal mens door 't leven te gaan. Uitgeput en weeral totaal uitzichtloos, dan toch maar de wijze raad van voorheen opgevolgd:
Afspraak met het centrum voor genderdysphorie.
Twee en een half uur trein,en 3 minuten Taxi, 40 minuten wachten, 30 minuten weeral hetzelfde verhaal doen, en zelfde traject naar huis met alweer een telefoonnummer van een psychiater op zak. Want ze moesten eerst de diagnose stellen. Dus die van 8 jaar geleden was niet goed?? Gelukkig was deze psychiater een begripvolle dokter, die na mijn verhaal van het begin te horen al meteen begrepen had hoe de zaken in elkaar staken, en meteen aan mij gemerkt had dat ik ook wist hoe en wat en waarom. Dus dat zat mee, een paar afspraken en de diagnose was (vervroegd) gesteld. Vond ik wel goed, bedankt Dr. R. :-)
Dus op naar de volgende stap, eerste afspraak met de endocrinoloog.
Gebeld voor een afspraak, zou pas over 6 maanden kunnen, even uitgelegd dat Dr. R. gezegd had dat ik moest uitleggen waarover het ging en dan zou het sneller kunnen. Aah zei de vriendelijke mevrouw aan de andere kant, dat moet ik de dokter zelf vragen. Ik bel je terug. De volgende ochtend kreeg ik telefoon dat ik de volgende week al mocht gaan. Bedankt Dr. T. :-) Nuja dat was weer te snel hihihi want ik had nog niet de schriftelijke diagnose van Dr. R. ontvangen. Toch naar de Dr.T. alles in het kort uitgelegd, kent natuurlijk Dr.R. ook, aah ok, dat krijg ik dan wel in de loop van de volgende week zei ie, maar ik kan je toch al je testosteron remmers voorschrijven, alleen worden ze niet terugbetaald tot ik het papier heb van Dr.R. en dan kan ik je een brief geven voor de mutualiteit zodat je je medicatie wel krijgt terugbetaald. De volgende ochtend een beetje verlegen naar de apotheker in de gemeente hiernaast hihihi, niet hier. Oooh ik kan je niet vertellen hoe goed ik me voelde na 4 dagen medicatie. Alsof er de laatste twintig jaar bloed van een verkeerde bloedgroep door mijn lichaam gepompt werd, en nu opeens het goede.
Mijn armen en benen voelen 2 kilo lichter per stuk, maar ik weeg nog evenveel. Ik werd vanaf toen wakker met een glimlach op mijn gezicht in plaats van een erectie tussen mijn benen. Van vooruitgang gesproken!! Maanden en maanden hebben ze vanalle anti depressiva geprobeerd, halloooo, dit is het eerste wat julie mij geven wat werkt, 100 x beter dan al die andere pillen samen. Ook al zijn ze daar niet voor bedoeld, maar ik voel me gelukkig hihihi. Dat was een hele opluchting voor me,
ik denk dat ik me toen voor het eerst voelde zoals normale mensen zich voelen.
Ik voelde me nog niet super in mijn lichaam, maar ik voelde me voor het eerst goed in mijn vel. Ik wist niet dat je je van testosteron zo depri kon voelen.

Ik zal 't hierbij laten voor 't eerste hoofdstuk hihihi Volgende maand hoofdstuk 2,
Mijn eerste vrouwelijke hormonen :-)

00:10 Gepost door Lucy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ben benieuwd

Gepost door: watje | 30-10-08

De commentaren zijn gesloten.