18-02-08

onverwacht

Zaterdag in de late namiddag ging de bel. Ik deed open, en jaaa 't was **** met een onaangekonigd bezoek. Wat lieeeef... Meestal weet ik 't van tevoren omdat ie van ver komt dan, maar was hier al de hele dag in de buurt blijkbaar. Ik vond het zo lief, maakt meteen mijn hele week goed. Hebben toch weer een paar uurtjes lekker kunnen praten, en een fles margaux 2005 gekraakt, ik dan vooral, hihihi, want hij moest nog rijden. Ik heb hem iets gevraagd, had ik al ooit in een mailtje voorgesteld maar is toen in de chaos een beetje verloren gegaan denk ik. In elk geval ik denk dat hij 't wel zag zitten, als ie 't thuis ook nog kan verkopen, dat zou supertof zijn. Megatof, 'k ga hier wel nog niet verklappen wat :-P Iets waar ie later aan kan terugdenken, als t helemaal fout gaat hier. Niet als , wanneer is de betere woordkeuze. 'k Duw mijn rotsblok nog maar wat verder bergop tot ik zo moe ben dat ie over me heen rolt. Maar we gaan 't positief houden, want ik ben BLIJJJJ... hihihi  't Is zo leuk als we samen zijn, elke minuut ervan, elke seconde. De dag erna word ik wakker met een glimlach op mijn gezicht, en die is er nu nog. 'k Mis hem al wel maar de glimlach is nog hier, en in gedachte is hij dat ook nog.

01:18 Gepost door Lucy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.